DiRT 3 Complete Edition is doekje voor bloeden

Er is al veel gezegd en geschreven over DLC de laatste maanden en ik denk dat het einde van die discussie nog lang niet in zicht is. Sommigen beweren dat we gewoon moeten slikken dat bepaalde bedrijven schaamteloos meer geld uit ons proberen te melken, zo lang we goede games voorgeschoteld krijgen. Anderen houden liever vast aan hun principes en spreken van een schande zodra uitgevers content uit de game halen om later los te verkopen. Ikzelf hoor bij de laatste groep, maar had nooit kunnen bedenken dat juist DiRT 3 mijn ongenoegen jegens DLC zou versterken.


DiRT 3 stond in het teken van een hernieuwde focus op rallyevenementen. Racetypen als Last Man Standing en Domination werden gedumpt om meer klassieke point-to-point wedstrijden in de game te kunnen stoppen. Het bleek een startschot voor een game met veel meer karakter dan zijn voorganger: de schitterende omgevingen, de geoptimaliseerde handling van de wagens en natuurlijk de terugkeer van de splitscreenmultiplayer garanderen een fantastische ervaring. Maar ook de pretracers komen makkelijk aan hun trekken dankzij de toevoeging van Gymkhana. Het is immers nog steeds cool om je Ken Block te wanen en trucs aaneen te rijgen die goed zijn voor ruim dertig miljoen views op YouTube. Moet je echter niets hebben van dit stoere gedoe? Dan biedt DiRT 3 je de mogelijkheid om al deze bijzaken te negeren zodat je je in de hoofdmodus puur kunt richten op het echte racewerk. Ik blij, iedereen blij.

Nog geen dag na de release (!) stuitte ik echter op het volgende bericht. Het was vanaf dat moment duidelijk dat ze bij Codemasters nog stapels content hadden hadden liggen, het was slechts een kwestie voordat ze het levenslicht zouden zien. Toch deed het bericht me weinig, omdat DiRT 3 aanvoelde als een afgewerkt product. Wel moest ik denken aan de woorden van Andy Gray, Communications Manager van Codemasters. Deze man liet voor de release weten dat eventuele DLC geïntegreerd zou worden in de hoofdmodus (DiRT Tour) in plaats van dat het zou worden weggestopt onder de noemer DLC. Het was me niet duidelijk waarom het werd gebracht als zijnde een grote verbetering voor games in het algemeen, maar het kon mijns inziens in elk geval geen kwaad.

Een kleine drie weken later verscheen inderdaad het eerst pakket met downloadbare content. Het bleek te gaan om een vijftal rallyauto’s die, zoals Andy Gray al had laten doorschemeren, gepropt worden tussen de bolides die oorspronkelijk op het schijfje staan. Dat wil zeggen dat er reclame gemaakt wordt in je garage voor auto’s die je toch niet kan kiezen. Tenzij je ze aanschaft natuurlijk, want dan ziet je autocollectie er opeens weer gestroomlijnd uit. Nu zijn extra sportauto’s, hoe snel en sexy ze ook zijn, relatief makkelijk te negeren omdat je in theorie voldoende hebt aan één auto om een racegame uit te spelen.

Over uitspelen gesproken, DiRT 3 motiveert je mede dankzij de mooie menu’s om telkens als eerste over de streep te komen. Elk seizoen wordt namelijk weergegeven via een gigantische driehoek opgedeeld in vier kleine driehoekjes, die voor grote evenementen staan met elk hun eigen rits wedstrijden. Win alle races binnen een evenement en ontvang een gouden driehoek als beloning. Sluit je alle vier evenementen winnend af? Dan is je gouden Triforce compleet en ben je klaar voor het volgend seizoen. See what they did there?

Het maakte dat ik, en velen met mij, enthousiast mijn tanden in de game zette en telkens met de Gouden Dorito aan de haal ging. Totdat ik een belletje ontving van Duco: er waren onspeelbare races toegevoegd aan de hoofdmodus. Ik antwoordde dat ik op de hoogte was van de Monte Carlo-trackpack (de tweede DLC-release), maar dat ik die eventueel pas na het uitspelen van DiRT 3 aan zou schaffen. “Inderdaad, maar… heb je ook gezien wat er is gebeurd met het menu?”

Links: twee voormalige Doritos uit het eerste seizoen. Rechts: de boosdoener.

Mijn antwoord was nee en dus gooide ik m’n Xbox 360 aan. Ik geloofde niet wat ik zag. Codemasters achtte het nodig om onze gewonnen Triforce-trofeeën te verwijderen, omdat we nog niet hadden gezegevierd in Monte Carlo. Waarom verwerkt een bedrijf zo’n mooi beloningssysteem in een game, om het even later weer van ons af te pakken? Alsof je een nare blauwe envelop ontvangt van de Belastingdienst, met de boodschap dat ze beslag hebben gelegd op je verzamelde Doritos en Triforce-eenheden. Gelukkig was er een simpele oplossing voor handen. Voor een schamele 10 euro waren je trofeeën terug te kopen; de Monte Carlo-tracks kreeg je er vervolgens gratis bij.

Waar Duco in staat bleek deze onsympathieke actie te verkroppen en verder te spelen, heb ik de game sindsdien niet meer aangeraakt. Ik voelde me verraden door een game die ik tot dat moment dagelijks fanatiek had gespeeld en in de tussentijd aan vele vrienden had aangeraden, waardoor ik gewetenloos overstapte op het net verschenen (en overigens briljante) Half-Minute Hero: Super Mega Neo Climax. Stilletjes zwoer ik echter in afwachting te zijn op een DiRT 3 Complete Edition, een pakket dat ongetwijfeld net zo duur zou worden als alle verschenen DLC bij elkaar. Ik zwoer in afwachting te zijn op een doekje voor het bloeden, zodat DiRT 3 en ik eindelijk herenigd zouden worden zoals het ooit bedoeld was.

P.S. Het opmerkelijke is dat de algemene opinie (zoals onder andere hier te zien valt) is dat je zeurt als je dit een zwakke marketingconstructie vindt van Codemasters. Blijkbaar moet je in dat geval de game bannen of gewoon je smoel houden, maar een minpunt aanwijzen is absoluut uit den boze. De grote vraag is nu natuurlijk: aan welke kant staan jullie? We zijn benieuwd!

Zie ook: Codemasters | Columns | DiRT 3 | Fanboys | Hardcore gamers | Microsoft | PlayStation 3 | Sony | Xbox 360

Print deze pagina Tip ons!