Losse flodders – deel 2

Tijd voor meer leuke weetjes uit Japan! Ik heb Tokyo, Mt. Fuji en Nagoya inmiddels achter me gelaten en ik zoef nu in de kogeltrein (shinkansen) richting Hiroshima. Dat is een flinke afstand, maar omdat we met een paar honderd kilometer per uur over het spoor schieten is het een kwestie van twee/drie uurtjes. Zo heb ik mooi even de tijd om wat te schrijven over die bizarre gamecultuur hier.


Gespot in de Sony Showroom in Tokyo: een nieuwe, opvouwbare tablet. Samen met de S-serie, een normale tablet, is deze P-serie Sony’s antwoord op Apples iPad. Het apparaatje draait op Android en met de prestaties is niets mis. Wat wel verkeerd is, is het complete design van het ding! De twee touch-screens hebben een zodanig dikke, zwarte rand dat er altijd een balk dwars door je scherm loopt. Dit doet denken aan de Nintendo DS, maar voor die handheld wordt speciale software ontwikkeld die rekening houdt met deze “dode” ruimte. De P-serie draait echter standaard Android programma’s, dus alle beelden worden doorgesneden en een centimeter uit elkaar getrokken. Dat wordt dus Angry Birds met een handicap! Geinig idee, maar een bizar slechte uitwerking.


Wij kennen Nintendo’s supergave tactische Advance Wars serie natuurlijk van de Game Boy Advance. De reeks kent inmiddels vier games en twee console spin-offs… in het Westen. Hier in Japan gaat de Wars-serie al vele malen langer mee. Op de Famicom, de Japanse NES, verschenen maar liefst drie Famicom Wars games en ook de originele Game Boy werd verwend met flink wat versies van deze turn-based tactics game. Het grappige is dan weer dat de eerste game uit de serie die wij kregen, Advance Wars – hier Game Boy Wars Advance geheten -, nooit als losse cartridge in Japan werd verkocht. Het spel zou namelijk vlak na de aanslagen in Amerika verschijnen in Japan, maar Nintendo vond het niet netjes om een oorlogsgame uit te brengen. Het spel werd later met Advance Wars 2 op één cartridge uitgebracht: Game Boy Wars Advance 1+2.

Ik heb het al eens eerder gezegd, maar ik doe het gewoon nog een keer: gamen is hier compleet normaal. Het spelen van spelletjes is niets anders dan TV kijken of een boek lezen. Mensen die gamen zijn niet automatisch nerds, zoals bij ons. Alleen de extremisten, mensen die te veel gamen, zich verkleden en poppetjes verzamelen, worden “otaku” (Japans voor nerd) genoemd. En als je er goed bij nadenkt, dan is dat precies zoals het hoort te zijn. Als je een boek leest ben je toch ook niet automatisch een boekenworm? Het was overigens wel even wennen, want je ziet overal op straat mensen met een PSP of Nintendo (3)DS. Voorbeeldje: op een gegeven moment kwam er een oudere man (tussen de 60 en 70) naast mij zitten in de trrein. Toen de trein weer begon te rijden trok hij z’n colbertje uit en pakte hij een DS Lite uit zijn leren aktetas. Met een grote glimlach op mijn gezicht zag ik hoe de beste man als een ware gamer zijn Pokémon aan het trainen was. En hij was nog goed ook!


Elke gamer heeft ergens wel een poppetje van zijn of haar favoriete personage. Gekregen bij een speciale uitgave van een game, gewonnen in een wedstrijd of in één van de weinige gameshops gevonden. Voor de Japanse gamer (en anime/manga fan) ligt dat net eventjes iets anders. Het sparen van poppetjes is een hobby op zich en heeft een hele industrie aangetrokken. In elke elektronicawijk zijn wel een paar winkeltjes te vinden die alleen maar poppetjes verkopen en de meest uiteenlopende types lopen er af en aan om wat nieuw decoratiemateriaal te scoren. Populair zijn poppetjes van anime personages en meisjes in bikini…


Iedereen weet dat Nintendo ergens aan het einde van de 19e eeuw begon als fabrikant van kaartspelletjes. Het meest bekend werd het bedrijf destijds met de “hanafuda” (letterlijk: bloemkaarten); kleine, dikke kaartjes die in Azië worden gebruikt voor diverse kaartspelen. Om de markt uit te breiden begon Nintendo onder andere met het ontwikkelen van speelgoed en kwam zodoende uiteindelijk in de gamebusiness terecht. Wat echter niemand lijkt te weten is dat Nintendo nog steeds één van de betere hanafuda producenten is. In de meeste speelgoedwinkels kan je wel een niet-computergame-gerelateerd Nintendo product vinden. Een pakje hanafuda kaartjes kost tussen de 9 en 20 euro, afhankelijk van het ontwerp, en wordt geleverd met een plastic houdertje. Daarnaast maakt Nintendo ook nog steeds Westerse speelkaarten; papieren kaarten kosten zo’n 5 euro terwijl je voor de plastic variant (in een luxe doosje) een kleine 10 euro neer moet leggen. Kortom: een leuk souvenir. Ik moet nu alleen nog uitvinden hoe dat hanafuda werkt…

Zie ook: Advance Wars | Features | Losse flodders | Maarten in Japan | Nintendo | Sony

Print deze pagina Tip ons!