Losse flodders

Hier in Japan valt er zo ongelooflijk veel te zien en te beleven op het gebied van games, dat het lastig is om alles op film vast te leggen. Ik heb de laatste weken geprobeerd om jullie zoveel mogelijk bijzondere, vreemde en bizarre zaken te laten zien. Toch zijn er flink wat kleine items die er keer op keer bij in schieten. Het zijn van die dingetjes die aan de ene te klein zijn om te filmen, maar die aan de andere kant wel aardig zijn om een keer te bespreken. Er is maar één oplossing: de kleine zaken combineren in één post. Vandaag deel één, met sportscholen gerund door gamedevelopers en een echte versie van Super Mario Bros. 3′s Tanooki.


Gamen slecht voor je gezondheid? Ja, dat kunnen we met grote zekerheid zeggen. Mensen die de hele dag binnen met een zak chips voor hun TV zitten zijn over het algemeen dikker dan de gamers die wel naar buiten gaan. Maar moeten we daar de gameproducenten de schuld van geven? Nee, want veel van hen proberen dit gedrag te voorkomen door games juist meer te laten bewegen. Zo gaf Nintendo al een aardig voorbeeld met de game Wii Fit. Hier in Japan gaat men echter een stapje verder. Konami en Namco hebben hier namelijk hun eigen sportscholen! Ja, dat lees je goed. De developers/publishers hebben grote sporthallen over heel Japan opgericht. Ben je wat stijfjes van die Metal Gear Solid-marathon? Mooi, dan kan je alle energie eruit gooien in de Konami Sport’s Club!

Naast de gigantische rijen aan games, consoles en accessoires die de vele gameshops rijk zijn, is er in de Japanse computerspelletjeswinkel vaak ook een afdeling met gameboeken te vinden. Het verschijnsel “game guide”, een mooi vormgegeven boek dat je aan de hand door een game loodst, is geen onbekend verschijnsel in Europa. Maar als we ze al zien, dan zijn het er maximaal tien verschillende boeken van de meest populaire games. Hier ligt dat net iets anders; de afdelingen met gameboeken zijn enorm en hebben een breed aanbod. Rest nog maar één vraag: waarom zou je alles doen aan de hand van een boek als je het ook gewoon zelf kan gaan verkennen?

Toen bleek dat de originele Super Mario Bros., een Famicom (Japanse NES) game ontwikkeld door Shigeru Miyamoto, een groot succes was kon Nintendo niet wachten met het ontwikkelen van een sequel. Uiteraard kwam men daarom met Super Mario Bros. 2 op de proppen. Dit spel leek ongelooflijk veel op de originele Super Mario Bros., met uitzondering van een paar andere sprites en nieuwe levels. Nintendo of America vond dit vervolg zo matig dat het besloot de game niet uit te geven; Japan moest maar met een écht nieuwe game komen. Terug in het land van de rijzende zon werd echter helemaal geen nieuwe game ontwikkeld. In plaats daarvan gaf Nintendo de Disk System game Doki Doki Panic (ook gemaakt door Shigeru Miyamoto en met muziek van Koji Kondo) een Mario tintje en stuurde de cartridge terug naar Amerika. Daar werd deze game gereleased als Super Mario Bros. 2. Later zou het originele tweede deel in het Westen op de Super Nintendo (Super Mario All-Stars) uitkomen als Super Mario Bros.: The Lost Levels. In tegenstelling tot wat ik altijd dacht verscheen de Westerse versie ook in Japan, dit keer onder de noemer Super Mario Bros. USA.

In een gameshop in Den Den Town (Nipponbashi) liep ik tegen deze Famicom Data Recorder aan. Deze onbekende accessoires, die Panasonic samen met Nintendo ontwikkelde, werd gebruikt om een einde te maken aan verschillende dataproblemen op de Famicom. Zo was het oorspronkelijk niet mogelijk om games op te slaan. Om dit wel mogelijk te maken werd geëxperimenteerd met verschillende systemen. Eentje daarvan was deze Famicom Data Recorder. Naast de mogelijkheid om bijvoorbeeld zelfgemaakte Excite Bike tracks op te slaan was het ook mogelijk om zelf geprogrammeerde games (gemaakt met het Family BASIC Keyboard) een plekje te geven. Later zou Nintendo met het meer succesvolle Famicom Disk System uitbrengen om de dataproblemen op te lossen. In het Westen werd simpelweg een geheugenbatterijtje in de NES cartridges gebouwd. Een eenvoudige, goedkope oplossing, maar wel de reden waarom wij zo weinig vette NES gadgets hebben.


Hier kennen we de “Tanooki” alleen maar uit de NES game Super Mario Bros. 3. Het gaat om een zeldzaam pakje dat Mario verandert in een (vliegende) wasbeer die ook nog eens in een onoverwinnelijk standbeeld kan transformeren. In Japan staat “Tanuki” echter bekend als een legendarische, ondeugende wasbeer die verschillende vormen aan kan nemen. Tanuki wordt vaak afgebeeld met een enorme scrotum en een fles sake. Kortom: een echte levensgenieter. Je vindt beelden van Tanuki vaak voor noodlerestaurants en kroegen, met name om aan te geven dat er flink gedronken wordt. In één van de legendes zat Tanuki weer eens diep in de problemen, maar kon hij ontsnappen omdat hij tijdelijk in een beeld veranderde. Vaak wordt het beeld van een Shinto god (Kami) met een staf een rood slabbetje gebruikt (wie helpt me aan zijn naam?). En laat dat nou nét het Tanooki beeld uit Super Mario Bros. 3 zijn…

Zie ook: Famicom | Features | Hardcore gamers | Konami | Losse flodders | Maarten in Japan | Namco | Nintendo | Opmerkelijk

Print deze pagina Tip ons!